سایه سنگین تورم بر خانه‌های سرد
وقتی مهریه به دیوار بی‌اعتمادی می‌خورد
در حالی که ازدواج باید پیوند دو قلب باشد، در روزگارِ امروزِ ایران، گاهی همین پیوند به واسطه‌ی «مهریه» در مسیری بسیار پرچالش قرار می‌گیرد. تعیین سکه‌های طلا به عنوان مهریه، که روزگاری نمادی از پشتوانه مالی‌بود، اکنون در چنبره‌ی تورم افسارگسیخته و نوسانات بی‌سابقه قیمت طلا، به چالشی برای آزادی مردان و خانواده‌ها بدل شده.
به گزارش ندا خبر،این حقیقت تلخ که وقتی قیمت سکه امامی از مرز ۲۵۰ میلیون تومان عبور می‌کند، تعهدِ ۱۰۰ سکه‌ای که شاید سال‌ها پیش با نیت خیر تعیین شده بود، اکنون به کوهی ۲۵ میلیاردی بدل می‌شود که کمرِ یک مرد معمولی را زیر بار خود‌له می‌کند. سید اسدالله جولایی، رئیس ستاد دیه، به‌درستی بر این نکته تأکید دارد که زندان، راهکارِ بدهی‌هایِ ناشی از عدم تمکن مالی نیست؛ چرا که هم‌اکنون هزاران نفر صرفاً به دلیل ناتوانی در پرداخت نفقه یا مهریه، پشت میله‌های زندان روزگار می‌گذرانند.
در بطن این فاجعه، باید پرسید: آیا سکه، وسیله‌ای برای تحکیم بنیان خانواده است یا عاملی برای گسست آن؟ وقتی ارزش پول ملی با چنان سرعتی آب می‌رود، مهریه‌ای که زمانی «عندالمطالبه» بود، حالا به «عندالقدرت»ِ ناممکن تبدیل شده است.
قانون باید صدای کسانی باشد که در گرداب‌نوسانات ارزی غرق شده‌اند؛ نه فقط طلبکارانی که به دنبال احقاق حقی هستند که خودِ شرایط اقتصادی، آن را به غیرممکن تبدیل نموده .امروز بیش از هر زمان دیگری، نیاز داریم تا نگاه سنتی به مهریه جای خود را به واقع‌گرایی اقتصادی بدهد.
زندانی شدن یک سرپرست خانوار، نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه زخمی عمیق‌تر بر پیکره جامعه وارد می‌سازد. راه حل، در توافق‌های هوشمندانه، شروط ضمن عقدِ عادلانه و درک متقابل از توانایی‌های واقعی افراد است؛ پیش از آنکه سکه‌های طلا، به تازیانه‌ای برای آزادی و آرامش در دادگاه‌های خانواده تبدیل شوند.
نوشته:دکترمازیارمیر محقق‌وپژوهشگر
